اصلا گیریم که همچین چیزی ابداع شد. چه فایده وقتی من الان جرات خوردن یه پرانول رو با اینکه توی دلم یه پادگان سرباز انگار رختاشونو میشورن و یه دمیترون رو با وجود تهوع چند روزهم ندارم...

پ.ن: میشه حتا در وصف شیرزاد خوند تاخیر نکن حکم بده حاکم احساس :)

"اگه مشکلی داری بگو خودم برات روبهراهش میکنم" و "به غضنفر سلام برسون" غم و حال زهرماری که بعد از ندونستن جوابِ سوالش بهم دست داده بود رو شست و برد!

اما چه فایده که الان دارم دق میکنم... دق

پ.ن: خیالمو راحت کرد که میتونم همیشه روش حساب کنم.

خیالشو ناراحت کردم... گند به من. گند!